Norske tekstar: Marita Liabø
Går det bra med deg?
-Har du vore i Nord før? -Nei. Eg har aldri sett snø før.
-Her får eg puste. Sør luktar skit. -Du har aldri vore i Sør.
-Eg har vore i Vinterfall. -Det er i Nord.
Korleis held de ut? Ballane frys til is.
Ein må bevege seg. Det er bra å gå, og betre å slåst. Det beste er å pule.
-Det er milevis til nærmaste kvinne. -Vi tar det vi har.
-Han er kanskje ikkje spesielt glup. -Davos seier han er dyktig.
Det er viktigare enn å vere glup. Glupingar leitar ikkje etter dei døde.
Du fekk altså treffe drakedronninga?
-Og ...? -Ho forlanger at eg kneler.
Du har vore for mykje i lag med villfolk. Derfor liker du ikkje å knele.
Mance Rayder var modig. Han var stolt.
Kongen bortanfor muren knelte aldri.
Kor mange var det ikkje som døydde fordi han var stolt?
Er du framleis sur på oss?
-De selde meg til ei heks. -Prestinne. Det blir ikkje heilt det same.
Vi er i krig. Krig kostar.
Eg ville bli med i brorskapet. Men de selde meg, som om eg var ein slave.
Veit de kva ho gjorde? Ho batt meg fast i ei seng, kledde av meg og la igler på meg.
-Var ho naken? -Ho ville ha blod.
-Takk, eg skjøner det. -Det kunne vore verre.
-Ho hadde drepe meg, om ikkje Davos ... -Ho gjorde ikkje det, så korfor syter du?
Leppene dine beveger seg, og du klagar. Det er å syte.
Han, som er blitt drepen seks gonger, gnålar ikkje.
Flink gut.
Første gongen eg var nordom muren, var i lag med far din.
Han fortente ein betre son.
-Var du der då han døydde? -Eg var fange hos villfolket.
Men vi hemna han. Det skal du vite. Alle mytteristane fekk gjengjelde.
Han kunne ikkje lidd ein verre død. Alt han ville, var å beskytte dei som slakta han ned.
Det er fælt at han måtte døy slik. Far min var heiderleg. Han var eit godt menneske.
Og han døydde med hovudet på blokka.
-Far din hadde tenkt å avrette meg. -Eg høyrde det.
Han hadde god grunn. Eg hata han ikkje mindre for det.
-Eg er glad han ikkje fekk tak i deg. -Eg òg.
Far din gav meg dette sverdet. Bjørnen på knappen blei gjord om til ulv ...
Men det er like fullt Langklo.
Kommandant Mormont, eg venta ikkje at du kom tilbake til Westeros.
Men du er tilbake.
Sverdet høyrer til slekta di. Det er ikkje rett at eg skal ha det.
Han gav det til deg.
Eg er ikkje son hans.
Eg førte skam inn i huset mitt.
Det såra han inderleg.
Eg tapte retten til å eige dette sverdet.
Det er ditt. Eg håpar du får nytte av det.
Og barna dine etter deg.
Far pleidde å stå her og sjå på oss. Han sa ikkje mykje.
Du hugsar det neppe. Du sat alltid og strikka.
Eg hugsar det.
Ein gong skaut gutane med pil og boge i lag med Roderick. Bran la igjen bogen.
Han låg berre der, på bakken.
Roderick ville klabba til han, hadde han sett det.
Det stod ei pil i målskiva.
Det var ingen i nærleiken, som no. Ingen kunne stanse meg.
Eg begynte å skyte, og for kvart skot måtte eg gå og hente pila og gå tilbake.
Eg var ikkje spesielt flink.
Til slutt trefte eg blink.
Det kan ha vore tjuande eller femtiande skot. Eg trefte, og høyrde denne lyden ...
Eg såg opp, og han stod her og smilte ned mot meg.
Eg visste at det eg gjorde, ikkje var lov. Men han smilte, så då var det ikkje gale.
Det at det ikkje var lov, var gale.
Eg gjorde det eg var meint å gjere, og han visste det.
No er han død.
Han blei drepen av Lannisterane, ved hjelp av deg.
Kva er det du seier?
Dette er den pene skrifta di.
Prestinne Mordane slo meg fordi eg ikkje skreiv like pent.
"Robb, eg skriv til deg med tungt hjarte. Vår gode kong Robert er død."
"Han blei skadd på villsvinjakt."
"Far er sikta. Han og brørne til Robert ville ta trona frå min kjære Joffrey."
"Lannisterane er snille, og eg har alt eg treng. Kom til Kongshamn. Lov truskap," -
- "så vi unngår strid mellom Lannisterane og Starkane. Søster di, Sansa."
-Dei tvinga meg til å skrive det. -Med kniv på strupen? Torturerte dei deg?
-Eg var eit barn. -Eg òg. Men eg hadde aldri forrådt dykk.
-Berre slik kunne eg redde far, sa dei. -Og du var så dum at du trudde på dei.
Eg hugsar deg på skafottet — du, Joffrey og Cersei. Dei slepte far inn. Du var stilig.
-Du var der? -Eg var der. I mengda, ved Baelor-statuen.
Kva gjorde du? Kom du springande fram for å hindre dei? Redda du far?
-Eg ville det. -Men du gjorde det ikkje.
Eg forrådde ikkje Robb. Eg forrådde ikkje familien for "min kjære Joffrey".
Du burde gå ned på kne og takke meg. Vi er heime i Vinterfall på grunn av meg.
Du erobra ikkje Vinterfall. Jon tapte slaget.
Det var Dalen-riddarane som hjelpte meg, mens du reiste jorda rundt.
-Eg øvde. -Øvde ...
Mens du øvde, leid eg ting du aldri kan sjå for deg.
Tja. Eg kan sjå for meg så mangt.
Du hadde aldri overlevd det eg overlevde.
Det vil vi aldri få svar på.
Kva skal du gjere med brevet?
Eg veit ikkje.
-Kven har du vist det til? Kor fann du det? -Du er redd, du. Kva er du redd for?
Du har ikkje gjort noko straffbart. Er du redd eg skal vise det til Jon?
Nei, for han forstår. Du var ei redd lita jente, aleine med Lannisterane.
Veit du kor glad Cersei ville blitt om ho såg oss krangle? Det har vore eit mål ...
Du er redd lordane frå Nord skal lese brevet.
Dei ville ikkje likt at lady Sansa lydde Cersei.
Kva vil vesle Lyanna Mormont seie?
Ho er yngre enn du var då du skreiv det. Skal du seie at "eg var berre eit barn"?
Du er sint.
-Sinne kan få folk til å gjere uheldige ting. -Frykt kan få folk til å gjere uheldige ting.
Eg held meg til sinne.
-Det er deg dei kallar Hunden. -Drit og dra.
-Dei sa du var slem. Eller hatar du villfolk? -Eg gir blanke faen i villfolk.
-Eg hatar raudtoppar. -Vi er vakre. Vi er blitt kyssa av elden.
-Akkurat som du. -Gi faen i å peike på meg.
-Snubla du over eit bål då du var liten? -Eg blei dytta.
-Og sidan har du vore slem? -Gi no faen!
Eg trur ikkje du er så slem. Du har triste auge.
-Vil du smake pikken min? -Pikken?
-Kuken. -Pikk. Det kan eg like.
-Det skulle ikkje forundre meg. -Nei, eg likar mus. Eg har ei som ventar.
Om eg kjem tilbake. Gult hår. Blå auge. Den høgaste dama verda har sett ...
Brienne av Tarth. Du er i lag med Brienne av Tarth.
Ikkje "i lag med". Men eg ser at ho ser på meg.
Korleis? Som om ho vil skjere deg opp og ete levra di? Eg har møtt henne, ja.
Eg vil lage barn med henne. Tenk deg ... Svære udyr. Dei skal erobre verda.
-Det er rart du enno er i live. -Eg er god til å drepe folk.
Du liknar ikkje akkurat på han. Far din.
-Du liknar vel mest på mor di. -Kjende du han?
Det er klart. Då han var hand, sende han meg ut for å jakte.
Dei seier den raude kvinna henta deg tilbake. Thoros har henta meg tilbake seks gonger.
-Vi tener begge Herren. -Eg tener Nord.
-Nord henta deg ikkje tilbake frå dei døde. -Lysets herre veit eg ingenting om.
-Han vil ha deg levande. -Korfor det?
Eg veit ikkje.
Det er alt eg får høyre: Eg veit ikkje. Korfor tene ein gud ingen veit kva vil?
Det tenker eg stadig på.
Eg trur ikkje det er meininga at vi skal skjøne det.
Men som soldatar må vi vite kva vi krigar for.
Eg krigar ikkje for at ein framand skal få sitte på ei trone av tornar.
Kva krigar du då for?
Livet.
Døden er fienden. Den første fienden. Og den siste.
Alle døyr uansett.
Fienden vinn alltid.
Vi må likevel gjere motstand. Det er alt eg veit.
Du og eg får det ikkje lett her.
Men vi kan sjå til at andre overlever. Vi kan forsvare dei som ikkje får forsvart seg sjølv.
-Eg er skjoldet som vernar rika og folket. -Vi treng kanskje ikkje vite meir. Det held.
Ja.
Kanskje det held.
Det var dette eg såg i elden: Fjellet liknar ein pilspiss.
Er du sikker?
Vi nærmar oss.
Veit du kva eg liker ved deg?
-Det veit eg ærleg talt ikkje. -Du er ingen helt.
Eg har vore helt. Eg har storma inn gjørmeporten.
Du skal ikkje vere helt. Heltar gjer dumme ting og døyr.
Drogo, Jorah, Dario ... Sjølv denne ...
Jon Snø ... Alle vil overgå kvarandre. Kven er dummast og modigast?
Det er interessant at du ramsar opp Drogo, Jorah, Dario og denne ... Jon Snø.
-Alle blei forelska i deg. -Ikkje Jon Snø.
Han ser sikkert lengselsfullt på deg fordi han treng ein militær allianse.
Han er for liten for meg.
-Eg meinte ikkje ... -Til helt å vere er han liten.
Eg veit at du er modig.
Eg ville aldri valt å ha ein feiging som hand.
Ja ...?
Om vi lykkast, får eg endeleg treffe søster di.
Etter det du har fortalt, vil ho vel helst drepe meg.
Først ville ho torturert deg på grufullt vis.
Ingen stoler mindre på søster mi enn eg.
Men vi kjem dit med to hærar og tre drakar. Rører dei deg, brenner vi Kongshamn ned.
-Og no prøver ho å lage ei felle. -Ho lurer på kva felle du legg ut.
Gjer vi det? Legg vi ut feller?
Skal vi gjere verda betre, er svik og massemord ein dårleg start.
Kva krig er blitt vunnen utan svik og massemord?
Ja, ein må vere nådelaus. Å vinne trona medfører frykt.
Men frykt er det einaste Cersei har, og far min, og Joffrey ...
Makta er skjør når alle dei har under seg, ønsker dei døde.
Aegon Targaryen kom langt med frykt.
Men du ønsker å bryte sirkelen. Aegon laga sirkelen.
Vil du vere slik, er du lik alle andre tyrannar.
-Vi går rett inn til løvene. -Bror min lova å halde styrkane i sjakk.
Eg bryr meg ikkje om kva lovnad Lannisterane gir. Andre enn dine.
Eg lova han å hindre deg i å gjere noko impulsivt.
Impulsivt?
Forhandlingane blir krevjande — med folk som helst vil halshogge oss.
Søster mi kjem til å prøve å provosere.
-Og du går for å hisse deg opp av og til. -Kva tid har eg hissa meg opp?
-Du brende Tarlyane. -Det var ikkje impulsivt, men naudsynt.
-Kanskje ...? -Kanskje ...?
Kanskje berre faren skulle døydd? Skulle dei fått tenkt seg om i ei iskald celle?
Vi fekk aldri diskutert utvegar før du valde ein.
-Du tar parti for familien din. -Eg er nøydd til å ta parti for familien min.
Ser ein ting frå fiendens perspektiv, føreser ein kva dei gjer.
Ein kan ta grep, og dermed slå dei, noko eg vil at du skal gjere.
Eg trur på deg og verda du ønsker å skape.
Men verda du vil skape, blir ikkje skapt med det same. Det tar eit liv.
Korleis veit vi at visjonen din held? Korleis skal vi sikre at sirkelen blir verande broten?
Du vil vite kven som sit på jerntrona etter at eg er død, eller kva?
Du seier du ikkje kan få barn, men du kan velje ein tronfølgar.
Nattvakta har éin metode, dei jernfødde éin ...
-Vi snakkar om det etter at eg er krona. -Eg har sett eit hav av piler bomme på deg.
-Alle kunne treft deg i hjartet. -Du har sett for deg at eg døyr.
-Snakka du og bror din om det? -Eg tenker langsiktig.
Hadde du tenkt kortsiktig, hadde vi ikkje tapt Dorne og Høgemark.
Vi kan snakke om kven som skal følge meg, etter at eg er krona.
Sjå!
Ein bjørn. Ein stor jævel.
Har bjørnar blå auge?
Vi må bere han tilbake til Austvakta.
Flaska.
Sett i gang.
-Går det bra? -Eg blei nettopp biten av ein død bjørn!
Ja. Det blei du.
Sånn er livet.
Greitt ... Då går vi.
-Kor kom det frå? -Eg veit ikkje.
Ho verkar snarrådig.
-Du uroar deg. -Vi ber 20 000 menn krige for oss i kulda.
Vêret er det minste problemet. Mange vil ønske seg heim.
-Du er redd dei er illojale. -Dei er lojale mot Jon. Jon er borte.
Du er lady av Vinterfall. Kongen lét deg herske.
Og du har herska. Klokt.
Dyktig. Dei ser opp til deg. Somme vil til og med føretrekke deg.
Dei vende han ryggen, og så krona dei han til konge, og no vender dei han ryggen igjen.
Vêrhanar. Finn dei ut at eg skreiv brevet, eg som har vore gift med to fiendar ...
-Når Jon kjem, er det ingen hær igjen. -Arya er ikkje som dei.
Ho er søster di. De er usamde, men ho vil aldri forråde familien.
Om ho trur eg svik Jon, så.
-Er det det ho trur? -Eg kjenner henne ikkje lenger.
Brienne kan hjelpe deg.
Ho har svore på å beskytte begge døtrene til Catelyn Stark, har ho ikkje?
Om ei av dykk vurderte å gjere den andre noko, ville ho ikkje vere plikta til å mekle?
Det ville ho.
Det er noko eg har lurt på: Kor full var du då du storma rett inn i slaget ved Pyke?
For å vere ærleg kan eg ikkje hugse at eg storma inn.
Eg fekk høyre det neste morgon. Det høyrdest ut som eit bra basketak.
Litt av eit basketak, ja. Dei jernfødde trudde du var ein gud -
- der du veiva med eit brennande sverd.
Eg hadde aldri sett ein modigare mann.
Eg var berre den fullaste.
-Kor er resten av dei? -Ventar vi lenge nok, får vi svar.
Spring til Austvakta og send ein ramn til Daenerys. Du er rask. Spring.
Du spring fortare utan hammaren. Hit med han.
Kom igjen! Spring!
Stans!
Spring!
Kva er det som har skjedd? Kor er dei andre?
-Send ein ramn! -Hent meisteren!
Thoros?
Thoros!
Dette går for å vere ein av dei betre måtane å døy på.
Lysets herre, lei oss på rett veg.
Kom til oss i mørket, og før tenaren din inn i lyset.
Vi må brenne liket.
Vi følger han tett, så sant ikkje Lysets herre sender oss litt eld.
Lysets herre, kom til oss, her vi står i mørket, for natta er mørk og grufull.
Snart frys vi til is.
Det gjer vatnet òg.
Då du drap kvitvandraren, fall nesten alle dei døde som følgde etter han. Korfor det?
-Kanskje det var han som forvandla dei. -Vi må ta kvitvandrarane.
-Kanskje vi faktisk kan greie det. -Nei.
Vi må ta med oss skapningen.
Ein ramn er på veg til Drakestein. Daenerys er vårt siste håp.
Nei.
Vi har eit håp til.
Vi må drepe han. Han gjorde dei til det dei er blitt.
Du forstår ikkje.
Lysets herre henta deg tilbake. Og meg. Ingen andre. Berre oss to.
Gjorde han det fordi han ville sjå oss fryse i hel?
Pass på. Presten er død. Dette er det siste livet du har.
Eg har venta på slutten. Kanskje Herren ville at eg skulle finne han.
Alle herrar eg har møtt, har vore jævlar. Er Lysets herre betre enn dei?
Mylady ...
Mylady ...?
Det er ein invitasjon til Kongshamn.
-Mylady, du er lady av Vinterfall. -Ja, og du skal representere meg.
Dei inviterte deg. Dei vil at du skal komme.
Aldri om eg reiser til Kongshamn så lenge Cersei er dronning. Då må dei hente meg.
Inntil vidare er eg der eg skal vere. Eg har mykje å gjere.
-Det er ikkje trygt. -Sir Jaime er der. Han behandlar deg bra.
Det er ikkje trygt å la deg bli her i lag med Veslefinger.
Eg har mange vakter som ikkje har noko imot å drepe eller fengsle han.
Stoler du på at han ikkje snakkar med dei bak ryggen din? La Podrick passe på deg ...
Eg treng ikkje bli passa på eller tatt vare på.
Eg er ikkje eit barn. Eg er lady av Vinterfall. Eg er heime, der eg er trygg.
Mylady ...
Eg svor på at eg skal beskytte dykk ...
Du har ei lang, hard reise framfor deg, lady Brienne.
Jo før du drar, jo meir sannsynleg er det at du kjem fram i tide.
Ja, mylady.
Den viktigaste personen i verda kan ikkje dra til den farlegaste staden i verda.
-Kven skal elles dra? -Ingen. Det visste dei.
Du kan ikkje vinne trona som død. Du kan ikkje bryte sirkelen som død.
-Kva meiner du eg skal gjere, då? -Ingenting. Det kan vere vanskeleg nok.
Døyr du, er vi alle fortapte.
Alle saman. Alt saman.
Du har bede meg gjere ingenting før, og eg høyrde på deg. Ikkje no.
Ditt nek.
Faen!
Faen heller!
Trekk dykk tilbake!
-Trekk dykk tilbake! -Kom igjen!
-Jon! -Kva er det?
Jon!
Kom dykk unna! Kom dykk vekk herifrå!
Onkel Benjen!?
-Ri mot kløfta. -Bli med.
Vi har inga tid å miste. Av garde.
Vi sest igjen, Clegane.
Håpar ikkje det.
No må vi dra, dykkar nåde.
Ei lita stund til.
Opne porten!
Det var ikkje det du såg etter?
Eg har hundrevis av menn her. Alle er tru mot meg.
Dei er ikkje her no.
Kva er dette for noko?
Ansikta mine.
-Kor fekk du tak i dei? -I Braavos, der eg skulle bli ansiktslaus.
Kva betyr det?
I Braavos, før eg fekk det første ansiktet mitt, var eg med på ein leik ...
Ansiktsleiken.
Det er lett. Eg stiller deg eit spørsmål. Du lyg, men det må høyrast sant ut.
Greier du å lure meg, vinn du.
Tar eg deg i å lyge, taper du.
La oss spele.
Eg har ikkje lyst.
Kva synest du om at Jon er konge? Synest du ein annan burde styre?
Desse ansikta ... Kva er det for noko?
Du vil altså spørje? Det gjekk ikkje bra med den som sist stilte meg spørsmål.
Fortel meg kva det er slags ansikt.
Vi hadde begge lyst til å bli ei anna.
Du hadde lyst til å bli dronning, attmed ein kjekk ung konge på trona.
Eg hadde lyst til å bli riddar, gripe sverdet og ri ut i strid.
Ingen av oss blei det vi hadde lyst til å bli. Jenter får ikkje bli kva dei vil.
Men no kan eg det. Med ansikta kan eg velje.
Eg kan bli ein annan person.
Snakke med stemma deira.
Bu i huda deira.
Eg kan bli deg.
Eg lurer på korleis det er å gå med slike fine kjolar.
Vere lady av Vinterfall.
Alt eg treng for å kunne finne ut av det, er ansiktet ditt.
Unnskyld.
Eg er frykteleg lei for det.
Eg skulle ønske eg kunne trekke det tilbake.
Eg skulle ønske vi ikkje hadde dratt.
Det gjer ikkje eg.
Hadde vi ikkje dratt, hadde eg ikkje sett dei.
Ein må sjå dei for å forstå.
No veit eg at dei finst.
Drakane er barna mine.
Det er dei einaste barna eg får. Skjøner du det?
Vi skal knuse nattkongen og hæren hans.
Vi skal gjere det i lag.
Det er ein lovnad.
Takk skal du ha, Dani.
Dani?
Kven var det som sist kalla meg det?
Eg er ikkje sikker. Bror min?
Han vil du ikkje bli samanlikna med.
Nei vel.
Ikkje Dani.
Dronninga mi?
Eg skulle ha knelt for deg, men ...
-Ikkje dei som er tru mot deg. -Dei ser snart kva som bur i deg.
Eg håpar eg fortener det.
Det gjer du.
Du treng kvile.